This study will examine whether there is a significant relationship between teachers’ self-efficacy and their emotional intelligence, and whether and how emotional intelligence predicts of self-efficacy. To accomplish the purposes of the first phase of study (quantitative phase), a survey consisting of three sections will be administered among 200 EFL teachers to measure their self-efficacy and emotional intelligence. The first part will ask for demographic and contact information (for the subsequent interview). The second part will be the Teacher Sense of Efficacy Scale (TSES) questionnaire, while the third part will be the Trait Emotional Intelligence Questionnaire (T.E.I.Q.ue.). The results will be fed into    to figure out whether there is a significant relationship between self-efficacy and subscales of trait emotional intelligence. In particular, Pearson correlation and multiple regression will be employed to see whether teachers’ emotional intelligence subscales are strong predictors of teachers’ self-efficacy. For the aim of conducting the qualitative phase of the study (i.e., the mechanisms through which teachers’ emotional intelligence contributes to their self-efficacy), there will be some individual semi-structured interviews with selected participants. Data analysis will then be conducted by transcribing the interviews and segmenting them into meaningful units consisting of a single sentence or a group of sentences which clearly demonstrate a mechanism through which a particular subscale of the emotional intelligence can contribute to different sources of self-efficacy  

   Iranian culture and literature had been influencing Arabic culture in various ways since the Achaemenid period. Many Arab countries were part of the regions under Achaemenid control. Moreover, Arabs were part of the large Persian army. During the Sassanid era, due to wars, the cities of Hira and Yemen, the pilgrimage of Sassanid kings and nobles, and other factors, this influence grew in both extent and intensity. In the pre-Islamic and Islamic periods, many Iranians were present with the Prophet and the Caliphs, assisting them in various cultural, literary, and governance matters. At that time, Persian words had permeated the Quran and the poetry of many Arab poets. From the Umayyad period onwards, with the presence of Iranian writers in the Arab courts, translation began, and Pahlavi culture and prose were transferred into Arabic. Later, with the efforts of Iranians, led by the famous Iranian general Abu Muslim Khorasani, the Umayyad dynasty was overthrown, and the Abbasid Caliphate was established. During this period, governance and control of state affairs were in the hands of Iranians. The Abbasid rule led to the revival of Persian culture and literature. During this period, Iranians began writing in Arabic, and Arab scholars increasingly turned to translating Pahlavi texts. This influence spread across various domains. Persian proverbs and wisdom were translated into Arabic, leading to the emergence of a new genre of Arabic literature, the adab genre. Arabic prose and poetry, as well as Arabic and Islamic sciences such as rhetoric, interpretation, morphology, syntax, hadith, narration, etc., were influenced by Persian language and literature. Elements of Iranian culture, customs, and festivals such as Nowruz and Mehrgan are visible in the poetry of Arab poets. Ms. Dalal Abbas, a Lebanese scholar, addresses many of these issues in her article “The Influence of Persian Literature on the Arabic Language and its Literature.” This article contains valuable insights, and given the author's Arab heritage, it can be considered a strong point of the work. However, the article also has some weaknesses, such as brief references, repetition of topics, lack of attention to historical context and structure, and the citation of quotations without proper referencing. Furthermore, the author neglects to mention significant aspects, such as the roles of Hira and the Achaemenids in the Persian influence on Arabic, or she provides only incomplete references to many such matters. This thesis uses a descriptive-analytical approach to critique and analyze her article.    Keywords: Persian language and literature, Arabic language and literature, Influence, Culture, criticism, Dalal Abbas.

  دكتر فاضل صالح السّامرائي، استاد دانشگاه بغداد، يكي از قرآن­پژوهان برتر معاصر

   از قديم‌الايام ايرانيان به سخنان حكيمانه مشهور بوده‌اند. آثار زيادي در ادبيات فارسي وجود دارد كه از چشمه جوشان حكمت‌هاي ايران باستان نشأت گرفته است، كه از آن دسته مي‌توان به آثار گرانقدر مشرف‌الدين مصلح بن عبدالله شيرازي شاعر و نويسنده بزرگ قرن هفتم اشاره كرد. پژوهش حاضر با هدف بررسي تأثيرپذيري سعدي از منابع عربي با استفاده از شيوه كتابخانه‌اي و روش توصيفي ـ تحليلي گردآوري شده است. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد كه بر خلاف آنچه كه در منابع عربي آمده است، آثار سعدي متأثر از فرهنگ ايران باستان است. با بررسي منابع مختلف دريافتيم كه ايرانيان پند و اندرز را راهي براي سعادت خويش مي‌پنداشتند و همواره اين پند و اندرزهاي حكيمانه جوامع ايران باستان را از انحراف بازداشته است. تا جايي كه در متون قديم پندهايي به نام‌آوران و اساطير ايران چون انوشروان، اردشير بابكان، شاپور، بهمن، هوشنگ و ... نسبت داده شده است. از آنجا كه تبادل فرهنگي فراواني ميان اعراب و ايرانيان وجود داشته است، بسياري از حكمت‌هاي ايراني در طول گذشت اعصار به ميان حكمت‌هاي عربي راه يافته‌اند و به دليل اينكه منابع آن در نظر گرفته نشده است يا به اشتباه به فردي غير ايراني نسبت داده شده است، رنگ و بوي عربي به خود گرفته‌اند. تأثيرپذيري سعدي همانند ساير شاعران مسلمان از قرآن را نمي‌توان ناديده گرفت اما اين امر دال بر تأثيرپذيري وي از حكمت عربي نيست زيرا ساخت صنايع ادبي با استفاده از تلميح و اشارات اين شاعر بزرگ و ساير شعرا را به استفاده از آيات قرآن و واژگان عربي سوق داده است و اين امر براي زيبا سازي كلام مورد استقبال قرار گرفته شده است. كلمات كليدي ايران باستان، فرهنگ ايراني، حكمت، سعدي، بوستان

   ايرانيان كتاب هايشان را به زبان عربي تاليف كردند و زبان عربي را با زبان فارسي تقويت نمودند و كتاب هايشان را درعرصه هاي مختلف با اين زبان تقويت شده تدوين نمودند، ايرانيان زيادي بودند كه در زمينه هاي مختلف علمي سرآمد بودند و شعر و نثر را به زبان عربي مي سرودند و درعلوم زبان عربي مانند صرف و نحو و بلاغت و...كتاب تاليف كردند. اما در بخش ادبيات، ادبيات عربي و فارسي موضوع و اسلوب را از يكديگر گرفتند و زبان فارسي به ادبـيات عرب عمق معنا و جمال تصوير و عمق حكمت و گسترش افق ديد بخشيد و ادبيات عرب نيز به ادبيات فارسي عروض و بديع و گرايش ديني و فكري داد. شايان ذكراست كه گرايش ترجمه از فارسي، يكي از قوي ترين جريان هايي بود كه فرهنگ عربي -اسلامي را غنا بخشيده بود و به اين خاطر دلايل زيادي وجود دارد كه بارزترين آن نفوذ سياسي ايرانيان در دولت عباسي و به تبع آن آميختگي نژادي - زباني و فرهنگي – اجتماعي ميان عربها و ايرانيان بود كه ميان عرب ها و هيچ ملت مسلمان ديگري وجود نداشت. كليد واژه ها: اعراب – ايرانيان – ادبيات - زبان عربي - زبان فارسي - تاثير – تاثر

      Practical wisdom is the do's and don'ts that go back to ethics, home planning and civil politics and depend on the connection between man and the universe. The attention and importance of this issue has not been dedicated to a special period of human life. An example of this can be seen in the wise words of Persian kings and elders such as Bozorgmehr in the pre-Islam era and in the works of post-Islamic poets and writers such as Sanai. The purpose of this research is to investigate the reflection of the themes of rulings extracted from the words of the sages of the ancient period in the Sana'i poems of Ghaznavi. This research has been carried out in a descriptive-analytical and documentary method based on library studies, on the basis of which some themes of rulings in the book "Wisdoms of Ancient Iranians in Arabic Sources" have been extracted, and after verses from Sana'i which have those themes. We have noted down and checked how to reflect them. Based on the findings of this research, it was found that Sana'i paid a lot of attention to ethics and its refinement and cultivation, to the extent that about 21% of cases dealt with the category of greed, abandonment and liberation and the results of dependence on it, and 10% of cases dealt with lust and its harmful effects. On the other hand, he emphasizes a lot on the acquisition of patience, science and knowledge, humility and charity. Most of Sanai's attention has been on the theme of the world and philanthropy. In 36 cases, i.e. in 33% of cases, he reminded of the perishability of the world and its ephemerality. In this research, the type of Sanai's view of women, wife and child rearing in the section of home planning shows the positive and negative view of Sanai towards women. In the civil politics section, it also states the justice of the king and the characteristics of a resourceful and resourceful king. According to the researches, Senai emphasizes the justice of the king in 31 cases and considers the prosperity of the country dependent on the fulfillment of this duty. In 18 cases, he considers matters such as consultation, secrecy, trustworthiness and similar things necessary for the king. In this research, we found that the themes of rulings in Sana'i works, in terms of theme and content, are the same as the themes that the sages, elders and kings of ancient Iran have benefited from in their wills and testaments. Sana'i poems contain moral and educational themes, including moral virtues and vices. Also, in his works, wisdom about religious matters such as: repentance, gratitude, faith, remembrance of the resurrection, social matters such as: chivalry, punctuality, love for the neighbor and state affairs such as: courting the king, asking for the king's advice and similar themes can be seen.   

چكيده ? كتاب الأدب المقارن تأليف عباس العباسي الطائي يكي از آثاري است كه به سال 2012 ميلادي در حيطة ادبيات تطبيقي به نگارش درآمده است و نويسنده كوشيده‌است كه اين اثر را   به عنوان يك منبع درسي براي دانشجويان و علاقه‌مندان حوزة ادبيات تطبيقي معرفي بكند. اثر مزبور به ظاهر مشخصات يك كتاب درسي را داراست و نويسنده در پايان هر فصل، سؤالاتي را در راستاي تفهيم مطالب آن ارائه داده ‌است. بنابراين با توجّه به رويكرد نويسنده و اهميّت مطالبي كه مطرح كرده‌است و همچنين با عنايت به ادعاي نويسنده مبني بر اين‌كه به عنوان كتاب كمك درسي قابل استفاده است، نقد و بررسي آن به منظور تبيين نقاط قوت و ضعف آن ضروري مي نمايد. نقد اين كتاب بر اساس دستور العمل شوراي بررسي متون در دو سطح شكلي و محتوايي با مراجعه به متن اثر و با كمك ساير آثار مكتوب حوزة ادبيات تطبيقي انجام پذيرفت. بررسي كتاب بيانگر آن است كه كتاب الأدب المقارن تأليف دكتر عباس العباسي الطائي در شكل و محتوا داراي مشخصات كتاب درسي است و بسياري از مباني نظري آن بر اساس منابع پيشين حوزة ادبيات تطبيقي نوشته شده است بنابراين، نوآوري چنداني در آن ديده نمي شود. از نظر تناسب و جامعيت مباحث نيز نقطه ضعف‌هايي دارد. نقطه قوت اثر دارا بودن دو بخش نظري و عملي در مباحث و محوريت داشتن مقايسة برخي از متون عربي و فارسي معاصر است. كليدواژه‌ها: ادبيات تطبيقي، نقد ادبي، عباس   عباسي الطائي،   الأدب المقارن   

چكيدهجايگاه والاي سعدي شاعر تواناي قرن هفتم در فرهنگ و ادب ايران و جهان بر هيچ­كس پوشيده نيست. اين شاعر برجسته در دو عرصة زبان فارسي و عربي استادي كم نظير بوده­است. چيرگي و تسلّط وي بر ادب عربي صرف نظر از توقف و سكونت وي در بلاد اسلامي- عربي، نشان از داد و ستد ادبي و پيوندهاي ريشه­دار زبان فارسي و عربي در روزگار شاعر دارد. از مهمترين مشخصّه­هاي زباني سعدي در اشعارش به كارگيري تركيبات فارسي در قالب عربي است و اين بيانگر علاقة وافر شاعر به زبان مادري خويش است.مقايسه اشعار عربي و فارسي سعدي با هم ويافتن تشابهات مضموني و تصويري(از منظر تشبيه و استعاره) يافتة اساسي اين پايان­نامه است. به عبارتي محورهاي اصلي اين پژوهش كه در حوزة ادبيات تطبيقي (مكتب فرانسه) نگاشته شده­است، عبارتند از: الف: مقايسة اشعار عربي سعدي با اشعار فارسي وي از نظر مضامين مشترك و ذكر شواهد شعري. ب: مقايسه اشعار عربي با اشعار فارسي وي از نظر تصاوير مشترك(شامل تشبيه و استعاره) و ذكر شواهد شعري.واژگان كليدي: اشعار عربي و فارسي سعدي، مضامين مشترك، تشبيه و استعاره  

يبسطب