The present study in the field of pragmatics, employs Jonathan Culpeper’s theory of impoliteness (1996 and 2011) to examine the ways of harming the face of women in Iranian cinema of the 1390s. The first aim of this research was to find the different strategies of impoliteness directed towards women. The primary goal of this research was to identify various strategies of impoliteness directed towards women. The second goal was to investigate how the social context influences impoliteness against women. The third goal of the research was to analyze how the patriarchal system is reproduced or criticized considering the strategies of impoliteness. Given the reciprocal relationship between cinema and society, the cinema of the 1390s is considered a reflection of the cultural and social conditions of women in contemporary Iranian society. For this purpose, five films from the cinema of the 1390s were selected as case studies. Finally, based on the analysis according to Culpeper's theory of impoliteness on the extracted dialogues from the selected works, the way language impacts the portrayal of women from different social classes was explained. The findings of this research indicate that among the five strategies of impoliteness, positive impoliteness and negative impoliteness are the most prevalent types used against women in the cinema of the 1390s, with the former more commonly used against women of the middle- and upper-classes, and the second pattern used against women of the lower-class. Additionally, the research shows that in this decade, some works contribute to the reproduction of the status quo, while others critique it.

محيطي كه بشر در آن زندگي و فعاليت مي كند همواره تحت تاثير آب وهوا قرا دارد. بر اساس متون تاريخي و مذهبي، زندگي بشر از دير باز تحت تأثير رخدادهاي آب وهوايي قرار داشته و به همين دليل انسان­ها هميشه به دانستن وضعيت جوي علاقه  مند بوده و توجه خاصي به ناهنجاري­هاي اقليمي و مخاطرات آن داشته‌اند. يكي از بلاياي طبيعي، خشكسالي است كه در بين بلاياي طبيعي تهديدكننده انسان و محيط زندگي او، هم از نظر فراواني وقوع و هم از نظر خسارت­­­­هاي مالي و حتي جاني در رده اول قرار دارد (قويدل رحيمي، 1384، 518). اين پديده در واقع از ويژگي­هاي اصلي و تكرار شونده اقليم­هاي مختلف بشمار مي­آيد (داپيگني، 2001، لسلي و داپيگني، 2001، ويلهايت، 1997). كه ممكن است در هر جايي رخ دهد بطوريكه   سالانه بيش از نيمي از كره زمين در معرض آن قرار دارد (كوگان 1997، 622). اين پديده به­دليل پيچيدگي و غيرقابل احساس بودن، بيش از هر مخاطره ديگري محيط زندگي انسان را تحت تأثير قرار مي‌دهد (ساباش و همكارن 2011، 1) و ماهيت بطئي و خزنده­اش آن را به پنها­  ترين و زيانبارترين بلي? طبيعي تبديل كرده است. اين بدين معني است كه تعيين شروع و خاتمه آن مشكل، و اثرات آن ممكن است بتدريج براي يك دوره طولاني روي هم انباشته شده و براي سال‌­هاي پس از آن نيز ادامه داشته باشد (دانشور1386، 159). از اينرو   اين پديده بطور مستقيم و غيرمستقيم در بخش‌هاي مختلف مانند كشاورزي، منابع آب، محيط زيست، اقتصاد و اجتماع تأثير گذاشته و باعث ايجاد مشكلاتي براي انسان‌ها مي‌شود.   

 AbstractThis thesis is a research using the science of linguistics as a suitable tool to study all kinds of texts and also to analyze the specific style of each text, based on Searle's (1969) theory, that examines Kahf Surah and analyzes its verses from the point of view of speech acts that are used in it, and considers special aspects of heavenly word of Quran. Based on this theory, Searle, by accepting that speech act is the basic unit of meaning, divided these acts into five categories: representative, directive, commissive, expressive and declarative. Our goal in this research is to investigate the effectiveness of this theory in the verses of Surah Kahf, the types and frequency of used speech acts, and also to identify the differences of this theory in accordance with the verses of this Surah. According to the investigations carried out in this research, the obtained results indicate that the representative speech act accounted for the largest number of speech acts with 34%, followed by directive speech act with a frequency of 30%, expressive 16%, commissive 10%, specific 9% and declarative 1% in order of frequency they had. It should be noted that, in addition to the five speech acts mentioned by Searle, some certain speech acts were observed in some verses of this Surah that did not meet the conditions of the appropriateness of the mentioned ones and they were not included in any of the above categories. Therefore, we chose the title "specific speech acts" for the newly found ones in these specific and marked verses. In the end, the incompatibility of this theory with the Qur'anic text as a religious sign can be seen as a proof of the special style of the word of God and its meta-linguistic features.Key words: Speech act theory, J.L. Austin, John R. Searle, Speech acts, Quran, Surah Kahf

چكيده ? كتاب الأدب المقارن تأليف عباس العباسي الطائي يكي از آثاري است كه به سال 2012 ميلادي در حيطة ادبيات تطبيقي به نگارش درآمده است و نويسنده كوشيده‌است كه اين اثر را   به عنوان يك منبع درسي براي دانشجويان و علاقه‌مندان حوزة ادبيات تطبيقي معرفي بكند. اثر مزبور به ظاهر مشخصات يك كتاب درسي را داراست و نويسنده در پايان هر فصل، سؤالاتي را در راستاي تفهيم مطالب آن ارائه داده ‌است. بنابراين با توجّه به رويكرد نويسنده و اهميّت مطالبي كه مطرح كرده‌است و همچنين با عنايت به ادعاي نويسنده مبني بر اين‌كه به عنوان كتاب كمك درسي قابل استفاده است، نقد و بررسي آن به منظور تبيين نقاط قوت و ضعف آن ضروري مي نمايد. نقد اين كتاب بر اساس دستور العمل شوراي بررسي متون در دو سطح شكلي و محتوايي با مراجعه به متن اثر و با كمك ساير آثار مكتوب حوزة ادبيات تطبيقي انجام پذيرفت. بررسي كتاب بيانگر آن است كه كتاب الأدب المقارن تأليف دكتر عباس العباسي الطائي در شكل و محتوا داراي مشخصات كتاب درسي است و بسياري از مباني نظري آن بر اساس منابع پيشين حوزة ادبيات تطبيقي نوشته شده است بنابراين، نوآوري چنداني در آن ديده نمي شود. از نظر تناسب و جامعيت مباحث نيز نقطه ضعف‌هايي دارد. نقطه قوت اثر دارا بودن دو بخش نظري و عملي در مباحث و محوريت داشتن مقايسة برخي از متون عربي و فارسي معاصر است. كليدواژه‌ها: ادبيات تطبيقي، نقد ادبي، عباس   عباسي الطائي،   الأدب المقارن   

  This article examines the role of time and place in the change of religious rulings, especially jizya and taxes of religious minorities living in Iran. Investigating the concept of time and place in the change of Sharia rulings (Jiziya) during the time period of the Prophet's (PBUH) rule, up to the Islamic Republic of Iran, which shows the dynamics of jurisprudence in all times and places, as well as extreme opinions devoid of any reason that Islam has placed minorities in the circle of discrimination and does not consider their rights and does not allow them to be present and active and participate in the affairs of society. to appear

  زنجيره

برده داري و استفاده از بردگان در تمامي تمدنهاي باستاني رايج بوده است و شكل كلاسيك آن در يونان و روم قديم معمول بوده است.در مناطق تمدن خيز شبه جزيره عربستان، بويژه جنوب آن كه خاستگاه تمدن ها و حكومت هاي كهن بوده ،   برده داري رواج داشته است. عواملي نظير اسارت در جنگ ها و غارت ها ، فقر و نداري ، بدهكاري ، آدم ربايي و تجارت از اسباب عمده بردگي در جاهليت بوده است.بردگان پست ترين و پايين ترين طبقه اجتماعي عرب را تشكيل مي دادند.از اقدامات پيامبر اسلام(ص) ايجاد زمينه سازي فكري و اعتقادي و فرهنگي بود كهبا نظام ريشه دار و كهن برده داري   مبارزه كرد. در كنار مبارزه فكري و فرهنگي ، اقدامات عملي براي ريشه كن كردن تدريجي   برده داري صورت گرفت.يكي از روش هاي بردگي در اسلام، اسارت كفار حربي بود كه پس از رحلت رسول خدا(ص) ، با گسترش فتوحات و فراواني جمعيت اسيران و همچنين فاصله گرفتن حاكمان از سيره و روش رسول خدا، مسير ديگري پيمود ولي رفتار مسلمانان با اسيران جنگي (بردگان) در قياس با ساير ملت ها به دليل عمل به احكام و قوانين شرعي و تو صيه هاي اخلاقي، بسيار متفاوت تر و انساني تر از ديگر ملل بود. همچنين، در دايرة المعارف لاتين اشاره اي گذرا و سطحي به مسئله برده و برده داري در اسلام شده است. بطور خلاصه در پژوهش هاي مذكور به وضعيت جامعه بردگان در عصر امويان نيز اشاره چنداني نشده است. بااين توضيحات، اين پژوهش در صدد است كه با رويكرد نويني با بررسي جزيي بردگي و وضعيت جامعه بردگان در عصر امويان بپردازد.بعبارت ديگر، اين پژوهش به صورت تاريخي و تحليلي، مفهوم برده و برده داري در دوره امويان   را مورد بررسي و مطالعه قرار داده و تصوير روشني از علل و عوامل گسترش بردگي در جامعه اسلامي را نشان خواهد داد. در رابطه با موضوع بردگي از ديدگاه اسلام يا با عناوين ديگر، تحقيقات زيادي توسط پژوهشگران و محققان صورت گرفته است. اما   بطور مستقيم به بررسي وضعيت بردگي در جامعه عصر امويان پرداخته نشده است. با اين وجود، در اينجا آنها را ارزيابي و بررسي مي كنيم.

  چكيدهدر پژوهش حاضر تلاشمي­شود از رهگذر رويكرد سنتي «ادات­بنياد» كه ريشه در رويكرد زايشي دارد و بر­اساسرويكرد «شاخص­بنياد» چينكوئه (1999) كه ريشه در كمينه­گرايي دارد، جايگاه قيد درزبان فارسي توصيف و تبيين شود. در ابتدا با تحليل داده­هاي زبان فارسي بر­اساس هردو رويكرد و با پذيرش تقسيم­بندي قيد به دو نوع قيد جمله و قيد فعل، مشخص شد كهقيد در زبان فارسي در جايگاه­هاي بلافاصله پس از فاعل، آغاز جمله و بلافاصله قبلاز فعل واقع مي­شود. همچنين مشخص شد كه اگر برخي قيدهاي حالت در جايگاه بلافاصلهپس از فاعل توليد شوند به عنوان قيد فاعل­محور تعبير مي­شوند و اگر آنها در جايگاهبلافاصله قبل از فعل توليد شوند به عنوان قيد حالت تعبير مي­شوند. در مرحل? بعدمعلوم شد كه وقتي قيد زبان فارسي در درون جمله مورد تاكيد واقع مي­شود در ابتدايجمله تظاهر مي­يابد، اگر­چه به همراه يك درنگ كه در نوشتار به صورت كاما نشان داده­مي­شود،در پايان جمله نيز تظاهر مي­يابد. در اين ميان نشان داده­شد كه قيد مكان در زبانفارسي در پايان جمله تظاهر مي­يابد اگر­چه گروه­هاي قيدي مكان در جايگاه قبل و بعداز فعل تظاهر مي­يابند. سپس نشان داده­شد كه همپايگي دو قيد در درون جمله نيز درزبان فارسي تاييد مي­شود. ترتيب نسبي بين فرا­قيد و فرو­قيد كه مورد تاكيد چينكوئهاست در زبان فارسي تاييد نمي­شود با­اين­وجود به نظر مي­رسد كه رويكرد «شاخص­بنياد»وي تبيين بهتري از جايگاه قيد در زبان فارسي به دست مي­دهد زيرا قيد در درون جملهحفظ مي­شود و ساختار جمله صريح­تر و روشن­تر مي­شود.كليد­واژ­ها: قيد، زبان فارسي، چينكوئه، ادات­بنياد، شاخص­بنياد.  

بلسلاتللت